#51 *De moed hebben om je in het onbekende te wagen*

Human Designnaam: Poort van Shock
I Tjing-naam: Aanwakkeren
Trefwoorden: schok, ontwaken, krachtig zijn
Centrum: Hart, ook wel Wilscentrum of Egocentrum genoemd. Dit centrum gaat over het verdienen van ons dagelijks brood, over leven in harmonie met elkaar en over binding met elkaar
Deze individuele energie is voelbaar voor iedereen in de periode van grofweg 5 tot 10 april

Stel je voor, je hoort onverwacht onweer. Eerst schrik je, is er angst, dan volgt een verscherpt waarnemen. Of kun je je een bijna-ongeval herinneren, zoals opzij springen om niet geraakt te worden door een vallende tak of een fietser, op tijd opzij kijken om op je rem te trappen om een auto-ongeluk te voorkomen, of je hand net op tijd terugtrekken om een heet oppervlak niet aan te raken?
Deze dingen kunnen elke zenuw in je lichaam opwekken en wakker maken – misschien in een korte golf van paniek – maar als het gevaar eenmaal geweken is, maakt je eerste reactie plaats voor een verhoogd bewustzijn. Hetzelfde proces treedt op bij andere soorten schokken – het verlies van een baan, ziekte, de dood van een geliefde, een zakelijke mislukking, iemand die iets tegen je zegt dat je hele levensperspectief op zijn kop zet, of een wereldwijde pandemie zoals we die hebben meegemaakt. Je kuiert rustig en nietsvermoedend door het leven en plotseling is alles anders.
(Overigens: voordat je nu de neiging krijgt om alleen aan onaangename dingen te denken – je kunt net zo goed geschokt zijn door de welkome ontlading van spanning en opwinding die een onverwacht succes met zich meebrengt.)
We krijgen allemaal af en toe te maken met een schokkende gebeurtenis. In zo’n moment van shock ligt een kans – als je bereid en in staat bent die te grijpen. De oude Kabbalisten noemden dit een correctie. Iets dat op je pad komt als een wegwijzer dat het tijd is voor een verandering. Het is een kans om in te zien dat je oude, vertrouwde manier van doen je niet langer dient. Onverwachte, schokkende gebeurtenissen kunnen je uit de zelfgenoegzaamheid van je veilige cocon halen en je naar persoonlijke groei en meer waardering voor jezelf leiden.
De impact van een grote schok kan slopend of versterkend zijn, afhankelijk van de kracht van je karakter. Aan de positieve kant van dit soort schokken kun je de kracht krijgen om te gaan waar niemand eerder is gegaan. Dan wordt dit energie van individueel initiatief. De kracht om de massa een stap voor te zijn. Buiten de gebaande paden treden en de stem van je eigen innerlijke wezen volgen. Je eigen initiatief nemen, ofwel: alles wat je ooit geleerd of gehoord hebt, naast je neerleggen.
Het massabewustzijn heeft zowel ontzag als angst voor degenen die dit levenspad volgen. De collectieve weg is de weg van de zekerheid, maar de weg van het individu is mysterieus en vol onzekerheid.

We zijn hier niet om een statisch leven te hebben

Alhoewel ik deze kwaliteit van shock niet gedefinieerd heb in mijn ontwerp, is het geen onbekend verschijnsel voor me. Om met wat ‘positieve paniek’ te beginnen: ook al had ik me er zelf voor aangemeld, het was toch wel schrikken toen ik als 17-jarige hoorde dat ik – als nogal beschermd opgevoed enig kind – met jongerenuitwisselingsorganisatie AFS een jaar ‘moederziel alleen’ naar de Verenigde Staten mocht.
Eenzelfde soort gevoel overviel me, vlak voor mijn 40e, toen ik zwanger bleek te zijn. Niet per ongeluk, maar bewust, en (toen) gewenst, maar toch: schrikken. Het besef dat inderdaad vanaf dat moment alles anders is, en nooit meer hetzelfde zal zijn als voorheen.
Een vreemde mix van shock ervoer ik na de operatie waarbij mijn baarmoeder werd verwijderd vanwege vleesbomen. Pas na onderzoek bleek dat ik baarmoederkanker had. Gehad. Want het was nu weg dus. Toch? Of toch niet? Ik moest vervolgens nog een keer onder het mes om preventief alsnog de eierstokken te laten verwijderen.
Ik heb anderen een schokkende ervaring bezorgd. Zoals met mijn aankondiging aan Eerste Echtgenoot dat ik van hem wilde scheiden. We waren ons er allebei van bewust dat ons huwelijk niet bracht wat we ervan gehoopt hadden, maar toch was mijn wens een hele schok voor Echtgenoot.
Drie keer nam ik ontslag en de eerste twee keer bezorgde dat mijn werkgevers enig schrikken en slikken. De eerste was mijn afscheid van de journalistiek toen ik besloot samen te gaan wonen met huidige manlief. De tweede was mijn afscheid van de universitaire gezondheidszorg, toen ik na de eerder genoemde operaties een sabbatical nodig had om mijn kompas te herijken. De derde, en laatste, ontslagbrief was voor mijn toenmalige werkgever géén schok: ze wist dat ik slechts tijdelijk actief wilde zijn, tot onze emigratie naar Denemarken.
Onverwachte ‘negatieve’ wendingen op mijn levenspad waren er ook genoeg.
Boventallig worden, wat voor mij gevoelsmatig gelijk stond aan ontslagen worden. Het heeft jaren geduurd eer ik inzag dat dit een van de grootste zegeningen in mijn leven is geweest.
Het plotseling overlijden van mijn vorige partner, wat in eerste instantie voor mij voelde alsof de bodem onder heel mijn bestaan werd weggevaagd. Maar na een rouwcursus bestond mijn rouwarbeid een jaar lang uit het zoeken en weer vinden van mijn eigen innerlijke lichtje dat me de weg uit de puinhopen wees. Het besef rees dat deze schok voor mij inderdaad een kans was om in te zien dat mijn oude, vertrouwde manier van doen mij niet langer diende. Ik greep deze kans om te groeien met beide handen aan, en ook deze schokkende gebeurtenis is in mijn ogen van drama veranderd naar zegen.
Hierna kon ik volgende schokken beter hanteren, want: herkennen als opnieuw een kans om de stem van mijn eigen innerlijke wezen volgen.
Het overlijden van mijn eerste, ongeboren kind.
Daarna een miskraam.
Het overlijden van ouders.
Het besef dat manlief, net als mijn overleden partner, alcoholverslaafde was.
Achteraf – nu – kan ik wel zeggen dat dit alles de aanloop (of ‘wegwijzer’) is geweest tot de ‘sprong in het diepe’ die onze verhuizing naar Denemarken was. Het roer om, een ander leven gaan leiden.
Niet dat we nu achterover leunen en denken dat het gedaan is met de schokken. We zijn hier (op deze aarde) niet om een statisch leven te hebben. We zijn hier niet om altijd maar gewoon mee te kuieren en te doen wat ons wordt opgedragen. We zijn hier om af en toe verstoord te worden en dan ons eigen initiatief te nemen.
Aan ons dus de beslissing hoe we ermee omgaan.

Wat is voor jou een schokkende ervaring geweest? Hoe kijk je daar nu op terug?

8 reacties op “#51 *De moed hebben om je in het onbekende te wagen*”

  1. Een pad kiezen, ongeacht welk, is inderdaad meestal geen vrijwillige keus. Vaak niet eens een bewuste. En als je, zoals jij hier beschrijft, uit een spinrag wilt ontsnappen kies je élke mogelijke weg die zich voordoet ja.
    Of jouw leven echt statisch is, waag ik te betwijfelen… alles verandert, altijd. Ook jouw leven… zelfs op dat schijnbaar (of schijnbare?) veilige brede pad. Maar je over de kling te laten jagen is nooit goed, dus dat je hier afstand van hebt genomen, is de beste keuze, denk ik

    Geliked door 1 persoon

  2. …..”De collectieve weg is de weg van de zekerheid, maar de weg van het individu is mysterieus en vol onzekerheid.”…..

    Het verhaal van de brede weg en het smalle pad is vaak geen vrijwillige keuze. Ik ben eertijds gedwongen voor het smalle pad te gaan. Er restte mij geen andere mogelijkheid dan dit smalle pad te verkiezen om uit een spinrag te kunnen ontsnappen. Een Kafka-gerelateerde situatie van ‘wat ik niet weet eisen ze van mij’, openbaarde zich aan mij. Tricky!
    Nu, na vele noodsprongetjes verkies ik het schijnbare veilige brede pad, wetend wáárom ik het smalle pad diende te volgen. Ik prefereer NU een statisch leven om te voorkomen me over de kling te laten jagen. (Dit heb ik helaas wèl zien gebeuren en daar lustten de honden geen brood van!) Eerlijk duurt het langst!

    Geliked door 1 persoon

  3. Lieve help, dat is ook niet niks: dat je tot drie keer toe je echtgenoot bijna verliest. Dat kun je ook wel schokkend noemen. En levensveranderend, ook voor jullie dus. Je gaat een heleboel dingen relativeren, waar je je eerder nog wel eens druk over maakte ja. Zo’n soort ‘schop onder de kont’ heeft iedereen af en toe nodig…

    Geliked door 1 persoon

  4. Jij hebt heel wat meegemaakt schokgesproken, Anuscka. Het gezegde: ‘Alles waar je niet dood aan gaat maakt je sterker’ is zeker van toepassing hier. Mijn leven is vlotjes en redelijk schokvrij verlopen. Toen echtgenoot negen jaar geleden op een haar na het leven liet was ik enorm geschrokken, maar ik heb hem tot de ambulance kwam in leven gehouden. Dat was wat je noemt wel een heftige ervaring voor ons allebei. Sinds die vreselijke dagen (het gebeurde in het ziekenhuis nog twee keer en weer was het op het nippertje) ga je totaal anders in het leven staan. Wij maken ons niet druk meer over dingen waar je toch niks aan kunt veranderen en proberen zoveel mogelijk prettig te leven. Het kan zomaar afgelopen zijn, he?

    Geliked door 2 people

  5. Mooi gezegd: hoe die plekjes opschuiven. En nu (pas) die onderliggende oorzaak aanpakken… da’s een hele kluif en een moedige weg, maar wat ik ervan meekrijg lees ik als een hele, en broodnodige opluchting. Nooit te oud om te leren, nooit te oud om jezelf te worden ❤️

    Geliked door 1 persoon

  6. De grootste schokkende ervaring, eentje die ervoor gezorgd heeft dat ik bijna mijn hele leven in ‘fight or flight’ standje stond (en soms in ‘freeze’) is mijn volledige jeugd. Nu ik die ellende achter mij begin te laten realiseer ik mij dat een aantal gebeurtenissen later in mijn leven op zich behoorlijk schokkend waren, maar dat ik toentertijd geen tijd en energie had om er warm of koud van te worden.
    Een aantal van die zaken zijn eerder boven komen drijven dan de onderliggende oorzaak (mijn jeugd) en hadden deels al een plekje gekregen, al schuiven de plekjes regelmatig wel wat op.

    Geliked door 2 people

  7. Dank je wel Rob! Voor je compliment, en je reactie. Die optimist diep van binnen uit zich in vrijwel al jouw blogs; ik ‘zie’ ‘m wel hoor! (Vaker dan jouw zwaarmoedige kant, in ieder geval)

    Like

  8. Ook in mijn leven zijn er genoeg gebeurtenissen op te noemen.
    Het verwerken en/of accepteren gaat bij mij niet zo snel. Het duurt even totdat ik het een plaats kan geven.

    Ondanks mijn zwaarmoedig zijn heb ik ook diep van binnen een optimisme zitten.

    Ik krabbel altijd weer op. Terwijl anderen daar soms aan twijfelen.

    Mooi blog!

    Vriendelijke groet,

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: