Mijn moeder in een ander perspectief (1)

Haar Blauwdruk: Type Projector

De eerste keer dat ik de Human Design BodyGraph van mijn moeder zag, schoten de tranen me in de ogen en voelde ik een steek in mijn hart. Zoveel ‘openheid’! En ze was, net als ik, een energietype Projector… Nooit verwacht. Vóórdat ik haar kaart maakte, en met de globale kennis van de Human Design-types die ik toen had, had ik haar ingeschat als een Generator.

Mijn moeder was beresterk en onvermoeibaar – in mijn ogen. Plus in die van mijn vader. ‘Jij wordt 100!’, is altijd mijn vaders vaste overtuiging geweest. Die leeftijd haalde ze niet, ze werd ‘slechts’ 84. Had ze nog geleefd, dan was ze vandaag 98 geworden. Een mooi moment om haar vanaf vandaag eens een week lang in een ander perspectief te zetten: dat van háár blauwdruk volgens Human Design.
In het verlengde hiervan volgen te zijner tijd blogs over Mijn Blauwdruk. Waarmee ik mijzelf eens uitgebreid aan jou zal voorstellen hier, en op grond waarvan jij een idee kunt krijgen wat er zoal aan de orde komt in Jouw Blauwdruk.
Mijn moeder dus. Een en al openheid, slechts twee centra gedefinieerd. Slechts één kanaal gedefinieerd, en dat is nog een ‘onbewust’ kanaal ook. Heel kort door de bocht: een heel gevoelig mens, die héél vatbaar was voor de meningen van anderen, veel aan zichzelf twijfelde. Ze had een groot minderwaardigheidscomplex, haar vooral aangepraat door haar eigen moeder, mijn oma. Die óók een Projector-type blijkt te zijn…

We beginnen de mini-blauwdruk van mijn moeder bij het type.

Projector
FOCUS: leiding, wijsheid, intuïtief, gevoelig, delen
ROL: managen, leiden en aansturen van anderen
STRATEGIE: wachten om uitgenodigd te worden
EMOTIONEEL THEMA: van bitterheid tot succes
Projectors zijn hier NIET om van 9 tot 5 te werken. Dat heeft mijn moeder het grootste deel van haar leven ook niet gedaan. Vóór haar huwelijk wel, maar mijn vader (vermoedelijk een Manifestor, daar ben ik nog niet uit) vond dat HIJ voor de middelen moest zorgen, en mijn moeder voor het huishouden. Grappig is dat mijn moeders ‘geboortepoort’ – de poort van deze week dus – Poort 9 is en wat ik onder meer lees over haar ‘rode draad’ in het leven is: ‘ Je richt je op het doel, niet op de middelen’. Zonder dat ze het zich bewust waren, hadden ze de taken dus mooi verdeeld 🙂
Omdat Projectors vaak geconditioneerd zijn om anders te handelen dan hun ware aard is (door de overgrote meerderheid van de bevolking, die een Generatortype is), kunnen zij erg druk zijn met het pushen van mensen om hen te zien en te herkennen. Dit herken ik zeer. Enerzijds heeft mijn moeder mij dus een aardig rad voor de ogen weten te draaien door mij te laten denken dat zij een Generator-type was… anderzijds waren die tranen in mijn ogen en die pijn in mijn hart een gevoel van herkenning. Van wéten hoe mijn moeder ‘in wezen’ was, en weten hoe ze werd geconditioneerd om niet te handelen volgens haar ware aard. Het verklaart veel.
Het is voor een Projector heel moeilijk te concurreren met daadkrachtige Manifestors of onvermoeibare Generators. Gelukkig compenseert de Projector dit door het feit dat hij deze types weet te sturen en hun energie weet te beheren. Aan het sturen en beheren van de energie van mijn vader heeft mijn moeder een meer dan van 9-tot-5-dagtaak gehad. Mijn vader had je bij tijd en wijle een ongeleid projectiel kunnen noemen. Dat had genoeg kleine rampjes tot gevolg, maar de grote zijn hem, dankzij mijn moeders sturing, bespaard gebleven. Dat sturen heeft mijn moeder echter ook wel ‘gesloopt’. Hoe moe ze werkelijk was, heeft ze pas een paar dagen voor haar dood willen toegeven. Eindelijk gaf ze er eens aan toe… en een paar dagen later was haar vlammetje ook definitief gedoofd.
Projectors zijn er om anderen diepgaand te begrijpen. Een Projector kan, gewoon door naar een ander energietype te kijken, intuïtief weten hoe die ander zijn energie en zijn potentieel kan maximaliseren. Het is misschien moeders eigen, maar het is dít aspect wat ik nu pas herken en ERKEN, met terugwerkende kracht, in mijn moeder. Ze kon mij ‘lezen’ als geen ander. Ik kon niets, werkelijk NIETS, voor haar geheim houden.
Ze hoorde het aan mijn stem door de telefoon. Dát er iets was, en vaak ook nog wát er was. Dat maakte dat ik haar steeds minder vaak belde (want ze had gelijk: ik was vroeger over het algemeen verre van gelukkig), wat resulteerde in de onsterfelijke woorden als ik dan wel weer eens de moed vatte voor een telefoontje naar haar: ‘Zo, leef je nog?’

Morgen: haar emotionele autoriteit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: